​“பாட்டி இன்னும் கூப்பிடுற மாதிரி தான் இருக்கு... ஆனா நான் தான் போக முடியல!”

By பொன் லெட்சுமி

சின்ன வயசுல

ஒரு குரல் இருந்தது.


பெயர் சொல்லி கூப்பிடும்.

கோபமா இல்லை.

அவசரமா இல்லை.


இப்போ அந்த குரல் இல்லை.

ஆனா காதுக்குள்ள

அது இன்னும் நிற்குது.


காலை நேரம்

வீட்டு வாசலில் உட்கார்ந்து

பாட்டி கோலம் போடுவாள்.


அந்த கோலத்துக்குள்

நான் விளையாடுவேன்.

அவள் கோபப்பட மாட்டாள்.


“அதை மிதிக்காதே”ன்னு சொல்லி

கோலத்தை திருத்துவாள்.

என்னையோ திருத்தவே மாட்டாள்.


சின்ன வயசுல

எனக்கு எதுவும் தெரியாது.

அவளுக்கும் என்ன சொல்லணும்னு தெரியாது.


அவள் செய்யும் எல்லாமே

“சாதாரணம்”னு தான் நினைச்சேன்.


குளிக்க சொல்லும்போது

“இன்னும் கொஞ்ச நேரம்”ன்னு

ஓடி ஒளிஞ்சேன்.


சாப்பிட சொல்லும்போது

“பசிக்கல”ன்னு பொய் சொன்னேன்.


அவள் சிரிச்சுக்கிட்டே

வட்டியில உணவு எடுத்து

வாசல் வரை வந்து நிற்பாள்.


“குளிரும் கண்ணே”

அவ்வளவுதான் சொல்லுவாள்.

அவள் வாழ்க்கை முழுக்க

அந்த மாதிரி தான்.


கூப்பிடுவாள்.

காத்திருப்பாள்.

பிறகு விடுவாள்.


மதியம்அவள் தனியா சாப்பிடும் போது நான் தூங்குவேன்.

அப்போ அவள் என்னை எழுப்ப மாட்டாள்.


“தூங்கட்டும்”ன்னு மெதுவா சொல்லி அவளே எழுந்து போயிடுவாள்.


அந்த வார்த்தையை

அப்போ கவனிக்கல.

இப்போ தான் புரியுது.


மாலை நேரம் அவள் வீட்டு முன் உட்கார்ந்து சாலையைப் பார்ப்பாள்.

நான் கேட்டேன் யாருக்காக பாட்டி?” வாசல்ல உட்கார்ந்திருக்கன்னு

அவள் சொன்னாள் நீ வருவேன்னுதான்.”


அந்த “நீ

அப்போ எனக்கு

அவ்வளவு பெரிசா தெரியல.


இரவு ஆகும்போது

அவள் என்னை பக்கத்துல உட்கார வைத்து கதை சொல்லுவாள்.


அந்த கதைகள்

புராணம் இல்லை.

அவளோட வாழ்க்கை தான்.


அப்போ நான் தூங்கிட்டேன்.

இப்போ தூக்கம் வர மாட்டேங்குது.


ஒருநாள் நான் வளர்ந்து

அந்த வீட்டுக்கு திரும்பி வந்தேன்.


வாசல் இருக்கு,அடுப்பு இருக்கு

அம்மிக்கல் கூட இருக்கு.


ஆனா…


“வா சாப்பிடலாம்னு கூப்பிடுற குரல் இல்லை.


காலில் மண் ஒட்டிக்கிட்டு

வீட்டுக்குள்ள ஓடின

அந்த நானும் இல்லை.


நான் மட்டும்

திரும்பி வந்தேன்.

பாட்டி திரும்பி வரல.


சின்ன வயசுல

அவள் எனக்காக காத்திருந்தாள்.


இப்போ நான் அவளை நினைச்சு

காத்திருக்கிறேன்.எதுக்குன்னு தெரியாம.


ஒருவேளை வாழ்க்கைன்னா

இதுதானோ?


யாரோ ஒருத்தர்

முழுக்க முழுக்க நம்மளுக்காக

வாழ்ந்துட்டு எதுவும் கேட்காம

போகிறதுதானோ?


“அவள் இருந்தப்போ ‘பாட்டி’னு கூப்பிட நேரம் கிடைக்கல…

இப்போ தினமும் நினைக்க நேரம் மட்டும் கிடைக்குது.”


                                  — பொன் லட்சுமி

                                          Lakshutalks


கருத்துகள்

கருத்துரையிடுக

இந்த வலைப்பதிவில் உள்ள பிரபலமான இடுகைகள்

சமயபுரம் மாரியம்மன் 1 ரூபாய் நாணயம் வேண்டுதல்: நினைத்தது நிறைவேற எளிய வழிமுறை!"

By பொன் லெட்சுமி
படம்
  ஓம் சக்தி! நம் தமிழகத்தில் வேண்டுபவர்களுக்கு வேண்டியதை வாரி வழங்கும் தெய்வங்களில் முதன்மையானவள் சமயபுரம் மாரியம்மன். தீராத நோய்களையும், மனக்கவலைகளையும் தீர்க்கும் இந்தத் தாயிடம் ஒரு ரூபாய் நாணயம் முடிந்து வைத்து வேண்டிக்கொண்டால், எவ்வளவு பெரிய கஷ்டமும் பனி போல விலகிவிடும் என்பது பக்தர்களின் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை. நேற்று நமது யூடியூப் வீடியோவில் ஒரு சகோதரி கேட்டுக் கொண்டதற்கிணங்க, இந்த வேண்டுதலை முறையாக எப்படிச் செய்வது என்பதைப் பற்றி விரிவாகப் பார்ப்போம். ​ வேண்டுதல் செய்யத் தேவையானவை: ​ஒரு புதிய மஞ்சள் துணி (சிறியது). ​ஒரு ரூபாய் நாணயம் (புதியதாக இருப்பது சிறப்பு). ​சிறிதளவு மஞ்சள் மற்றும் குங்குமம். ​ வேண்டுதல் செய்யும் முறை: ​முதலில் உங்கள் வீட்டுப் பூஜை அறையில் விளக்கேற்றி குலதெய்வத்தையும், சமயபுரம் மாரியம்மனையும் மனதார வேண்டிக்கொள்ளுங்கள். ​எடுத்துக்கொண்ட மஞ்சள் துணியின் நான்கு ஓரங்களிலும் மஞ்சள், குங்குமம் இட்டுக்கொள்ளுங்கள். ​அந்தத் துணியின் நடுவில் ஒரு ரூபாய் நாணயத்தை வைத்து, உங்கள் கோரிக்கை எதுவோ அதை அம்மனிடம் உருக்கமாகக் கூறுங்கள். " அம்மா சமயபுரத்தா , என் கஷ்டத்தை ...
Read more »

தடைகளை உடைத்து சிகரம் தொட்ட தருணம் - 1st Prize!" 🥇

By பொன் லெட்சுமி
படம்
சமையல் அறை புகையில் - உன் சாதனைகள் மறைந்து போவதா? தாலாட்டுப் பாடும் குரல் - ஒரு தனித்திறமை பேசக் கூடாதா? ​'என்னால் முடியுமா?' என்ற கேள்வி - உன்னை இருட்டிற்குள் தள்ளிவிடும்! 'என்னால் மட்டுமே முடியும்' என்ற துணிவு - உனக்கு வானத்தை வசமாக்கும்! ​பிள்ளையின் சிரிப்பில் உன் உலகம் உண்டு - ஆனால் உன் கனவில் உனக்கான ஒரு வானம் உண்டு! அச்சம் எனும் விலங்கை உடைத்து எறி... நேற்று நீ மேடை ஏறிய அந்த நொடி - உன் ஆயிரம் காலத்து மௌனத்தின் வெற்றி! ​எழுந்து வா பெண்ணே... உன் வெற்றிக்குத் தடை - நீ வைக்கும் முற்றுப்புள்ளி அல்ல... நீ எடுக்கத் தயங்கும் முதல் அடி மட்டுமே! ________________★★★_______________________★★★_________________________ " நிறைய பெண்கள் தங்களுக்குள் இருக்கும் திறமையை வீட்டிற்குள்ளேயே புதைத்து விடுகிறார்கள். 'வீடு, பிள்ளை, வேலை' என்ற சக்கரத்தில் சுழலும்போது, நமக்கான ஒரு அடையாளம் தேவை என்பதை நாம் மறந்துவிடுகிறோம். ​நேற்று என் மகனின் பள்ளியில் நான் மேடையேறி அந்த முதல் பரிசை வாங்கியபோது, என் கைகள் நடுங்கின. ஆனால், அந்தப் பரிசு என் கையில் கிடைத்தபோதுதான் உணர்ந்தேன் — தடை...
Read more »

"தொலைந்து போனது நம் சந்தோஷமா? அல்லது குழந்தைப் பருவமா?"

By பொன் லெட்சுமி
படம்
 இன்றைய நவீன உலகில் நாம் இயந்திரங்களைப் போல ஓடிக்கொண்டிருக்கிறோம். அந்த ஓட்டத்தில் நம் குழந்தைகளின் "ஓடி விளையாடு பாப்பா" என்ற பாரதியின் வரிகளை மறக்கச் செய்துவிட்டோம். ​மறந்து போன விளையாட்டுகள்: அன்று பள்ளி முடிந்ததும் புத்தகப் பையை எறிந்துவிட்டு விளையாட ஓடிய அந்த நாட்கள் இனிமையானவை. நொண்டி, கண்ணாம்பூச்சி, பச்சைக் குதிரை, தாயம், பல்லாங்குழி, கில்லி, பம்பரம் என நாம் விளையாடிய விளையாட்டுகள் ஏராளம். ஆனால், இன்று நம் குழந்தைகள் நாலு சுவற்றுக்குள் அடைபட்டு கிடக்கும் பொம்மைகளாக வளர்ந்து வருகிறார்கள். ​ நினைவலைகள்: ​ தொலைக்காட்சி காலம்: ஒரு சில வீடுகளில் மட்டுமே டிவி இருந்த அந்த காலத்தில், சக்திமான், சிந்துபாத் பார்க்க பக்கத்து வீட்டு அத்தையிடம் தின்பண்டம் வாங்கி சாப்பிட்டு மகிழ்ந்தோம். ​ ருசியான தின்பண்டங்கள்: பள்ளி வாசலில் பாட்டி விற்கும் கொய்யாப்பழம், இலந்தை பழம், நெல்லிக்காய் என இயற்கை உணவுகளை உண்டோம். இன்று நாகரிகம் என்ற பெயரில் பாக்கெட்டில் அடைக்கப்பட்ட ரசாயன உணவுகளை நம் குழந்தைகளுக்குக் கொடுக்கிறோம். ​ தபால்காரரின் வருகை: ஒரு கடிதத்திற்காகக் காத்திருந்த சுகமும், தபால் ...
Read more »