"தொலைந்து போனது நம் சந்தோஷமா? அல்லது குழந்தைப் பருவமா?"

 இன்றைய நவீன உலகில் நாம் இயந்திரங்களைப் போல ஓடிக்கொண்டிருக்கிறோம். அந்த ஓட்டத்தில் நம் குழந்தைகளின் "ஓடி விளையாடு பாப்பா" என்ற பாரதியின் வரிகளை மறக்கச் செய்துவிட்டோம்.

​மறந்து போன விளையாட்டுகள்:

அன்று பள்ளி முடிந்ததும் புத்தகப் பையை எறிந்துவிட்டு விளையாட ஓடிய அந்த நாட்கள் இனிமையானவை. நொண்டி, கண்ணாம்பூச்சி, பச்சைக் குதிரை, தாயம், பல்லாங்குழி, கில்லி, பம்பரம் என நாம் விளையாடிய விளையாட்டுகள் ஏராளம். ஆனால், இன்று நம் குழந்தைகள் நாலு சுவற்றுக்குள் அடைபட்டு கிடக்கும் பொம்மைகளாக வளர்ந்து வருகிறார்கள்.

​நினைவலைகள்:

• ​தொலைக்காட்சி காலம்: ஒரு சில வீடுகளில் மட்டுமே டிவி இருந்த அந்த காலத்தில், சக்திமான், சிந்துபாத் பார்க்க பக்கத்து வீட்டு அத்தையிடம் தின்பண்டம் வாங்கி சாப்பிட்டு மகிழ்ந்தோம்.
• ​ருசியான தின்பண்டங்கள்: பள்ளி வாசலில் பாட்டி விற்கும் கொய்யாப்பழம், இலந்தை பழம், நெல்லிக்காய் என இயற்கை உணவுகளை உண்டோம். இன்று நாகரிகம் என்ற பெயரில் பாக்கெட்டில் அடைக்கப்பட்ட ரசாயன உணவுகளை நம் குழந்தைகளுக்குக் கொடுக்கிறோம்.
• ​தபால்காரரின் வருகை: ஒரு கடிதத்திற்காகக் காத்திருந்த சுகமும், தபால் பெட்டியில் காகிதத்தைச் சுருட்டிப் போட்டுவிட்டு ஓடிய குறும்புகளும் இன்று மின்னஞ்சல் (Email) யுகத்தில் காணாமல் போய்விட்டன.

​மாறிப்போன வாழ்க்கை முறை:

அன்று ஒரு மிதிவண்டி ஓட்டக் கிடைத்த சந்தோஷம் இன்று லட்சக்கணக்கில் பணம் கொடுத்து வாங்கிய காரில் கிடைப்பதில்லை. அன்று நிலா வெளிச்சத்தில் தெருவில் விளையாடிய ஆனந்தம் இன்று ஏசி அறையில் டிவி பார்ப்பதில் இல்லை.

​அன்று சர்க்கரை நோய் என்பது பணக்காரர்களின் நோயாக இருந்தது. ஆனால் இன்று நம் உணவு முறையால் நோய்கள் பெருகிவிட்டன. 90 வயது வரை வாழ்ந்த காலம் போய், இன்று 60 வயதை எட்டுவதே பெரிய விஷயமாகிவிட்டது.

​பெற்றோர்களே சிந்திப்போம்!

குழந்தைகளைக் குழந்தைகளாக வளர விடுங்கள். அவர்களை மண்ணில் விளையாட அனுமதியுங்கள். வியர்வை சிந்த விளையாடும் குழந்தையே ஆரோக்கியமாக வளரும். பணம் மட்டுமே வாழ்க்கையைத் தீர்மானிப்பதில்லை; வாழ்க்கையை ரசித்து வாழ்வதில்தான் உண்மையான மகிழ்ச்சி இருக்கிறது.

​நாளைய இளைய சமுதாயத்தை மன ஆரோக்கியத்துடனும், உடல் ஆரோக்கியத்துடனும் வளர்க்க வேண்டியது நம் ஒவ்வொருவரின் கடமை!

​